Vraagstelling ;

1 Wordt in een postmoderne neoliberale kapitalistische geglobaliseerde samenleving als vanzelf voor Het Kwetsbare gezorgd ?

2 Zo nee ; is (links intellectuele socialistische) maatschappijkritische kunst in deneoliberale kapitalistische geglobaliseerde samenleving nog een effectief middel omHet Kwetsbare te beschermen?

3 En zo nee ; op welke wijze kan ik, als (voorheen links intellectuele socialistische maatschappij kritische) autonoom beeldend kunstenaar in deze (post)postmoderne tijd dan toch nog bijdragen aan de bescherming van Het Kwetsbare ?

 

Begin inleiding

 

Inleiding

Eeuwenlang, zo niet tienduizenden jaren lang, zagen mensen vooruitgang als een louter positieve aangelegenheid. Over de inhoud, reikwijdte en betekenis van het begrip vooruitgang kan eindeloos gediscussieerd worden, maar de grootste gemene deler is duidelijk ; vooruitgang is de ontwikkeling naar een ‘betere’ wereld’ en opgebouwd op en rond voortgaande ontwikkelingen in techn(olog)isch opzicht. Inmiddels zijn er veel mensen die vraagtekens stellen bij de positieve connotatie van ‘vooruitgangsdenken’ en er is zelfs een groep mensen die ervan overtuigd is dat een (groot) deel van het vooruitgangsdenken leidt tot een ‘slechtere’ wereld.

De meeste van de dingen die ‘slechter’ worden, liggen op het ecologisch en/of sociaal/ cultureel maatschappelijk terrein.
Oerwouden die verdwijnen, lucht- en watervervuiling, eenzaamheid en discriminatie, achteruitgang van ouderenzorg, sociale verbanden, verdraagzaamheid, etc.

In algemene termen zou je kunnen zeggen dat het gaat om zaken die kwetsbaarblijken te zijn. In vroeger dagen werden kwetsbare zaken verdedigd middels religie of ideologie. De zorg voor een ander (een zieke, een arme) had een plek in de maatschappij bij monde van de bijbel, de kerk, het socialisme etc.

Maar daar is inmiddels een boel in veranderd.

Eeuwen lang werden vrijheden bevochten. Vrijheid van de werkende(n), slaven, vazallen, vrijheid van godsdienst, vrijheid van onderwijs, vrijheid van mening(suiting), vrijheid van seksuele voorkeur etc. Dit kon niet anders dan leiden tot een relativering van ideologisch gelijk. Want als je als grondwaarde hebt dat iedereen het recht heeft
op een eigen religie en daarmee op een eigen ethisch stelsel wordt het knap lastig om vol te houden dat er maar één ware ethiek is. Knap lastig en op metaniveau onmogelijk.In de filosofie had men (ook al weer eeuwenlang) gezocht naar absolute waarheden.Gezocht naar een eenduidige Universele Ethiek. En al dat denken leidde onontkoombaar tot een voor velen ontluisterende conclusie ; die Universele Waarheid bestaat niet.
Het gaat de reikwijdte van mijn scriptie ver te buiten om deze filosofische zoektocht,hoe interessant ook, weer te geven. Twee momenten wil ik toch graag noemen: Immanuel Kant; “Das ding an sich lässt sich nicht kennen”
Friedrich Nietzsche; “Gott ist tod” (deze uitspraak was al eerder gedaan door Heine maar Nietzsche heeft ‘m beroemd gemaakt. Zo gaat dat ...)

© 2023 by Name of Site. Proudly created with Wix.com

  • Facebook Social Icon
  • Twitter Social Icon
  • Google+ Social Icon